Kościół pw. Imienia Maryi

Kościół halowo-pseudobazylikowy wzniesiony w latach 1957–1959 stanowi jeden z nielicznych zachowanych przykładów historyzującego polskiego stylu narodowego (wariantu stylu swojskiego) z elementami modernizmu. Zaprojektowany przez lwowskiego architekta Eustachego Chmielewskiego, łączy cechy swojskie — wysoką smukłą wieżę, gotycyzujące baszty fasady, strome szczyty — z funkcjonalnym uproszczeniem form modernistycznych. Murowana budowla z cokołem z piaskowca ciężkowickiego, otoczona przyporami, posiada prezbiterium zamknięte absydą z obejściem oraz kaplicę wzorowaną na Kaplicy Zygmuntowskiej. Wnętrze pokryte bogatą polichromią Aleksandra Trojkowicza z 1969 ukazującą wydarzenia z historii Kościoła w Polsce. Kościół zawiera liczne zabytkowe elementy wyposażenia: pochodzący z drewnianego kościoła z 1667 obraz św. Mikołaja, XVII-wieczny obraz św. Antoniego, rzeźbioną ambonę, chrzcielnicę z marmuru autorstwa Eugeniusza Dacyla oraz słynący łaskami obraz Matki Bożej Bączalskiej z lat 1620–1640. Wnętrze uświetniają witraże z 1993–1994 zaprojektowane przez Zygmunta Czyżę, reprezentanta polskiej Nowej Figuracji. Organy piszczałkowe z 1879 znajdujące się w nawie północnej są nadal użytkowane.