Kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Kościół filialny wzniesiony pod koniec XV wieku jako filia świątyni w Stobnie, murowany z kamieni granitowych na planie prostokąta z pięciobocznym prezbiterium od wschodu. W 1895 roku otynkowano elewacje i poszerzono otwory okienne; pierwotnie stojąca od zachodu wieża została wówczas rozebrana. Świątynia zawierała historyczne wyposażenie — brązowe świeczniki ołtarzowe z 1694 roku, żyrandol z 1700 roku, mosiężną misę chrzcielną z 1737 roku oraz srebrne przedmioty liturgiczne z XVII i XVIII wieku. Po II wojnie światowej popadła w ruinę i została odbudowana w latach 1985–1986 według projektu Stefana Kwileckiego, z drewnianym stropem, sygnaturką oraz nową zakrystią od północy; konsekrowana w 1986 roku. Obiekt wpisany do rejestru zabytków.