Stary Kościół pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika

Jednonawowy kościół wzniesiony w latach 1725–1727 na miejscu rozebranej świątyni drewnianej, konsekrowany w 1729. Fundacja magnata Teodora Lubomirskiego, wybudowana przez budowniczego pochodzącego z Moraw. Architektura nawiązuje do europejskich wzorców oraz do innych fundacji Lubomirskiego, takich jak kościół bernardynów w Rzeszowie czy klasztor dominikanów w Łańcucie. Jednonawowa budowla na planie prostokąta stanowiła ważny element kompozycji założenia pałacowego. Wpisany do rejestru zabytków w 1976 roku. We wnętrzu zachowały się trzy drewniane, polichromowane i złocone ołtarze z pierwszej połowy XVIII wieku — główny z obrazem Ukrzyżowania oraz dwa ołtarze boczne. Wyposażenie kościoła reprezentuje wysoki poziom artystyczny: barokowa ambona z sześciobocznym baldachimem, chrzcielnica z czarnego marmuru ze starego kościoła, dwie marmurowe kropielnice, chór muzyczny z prospektem organowym, a na ścianach cykl barokowych obrazów apostołów z połowy XVIII wieku oraz obrazy świętych Walentego i Jana Nepomucena. Znaczną wartość historyczną reprezentują dzwony — cztery zabytkowe z XV i XVI wieku przetrwały do 1934 roku. Kościół wielokrotnie poddawano pracom restauracyjnym, między innymi pod nadzorem krakowskiego konserwatora zabytków Z. Hendela w latach 1895–1903.