Bazylika pw. Świętej Trójcy

Gotycka bazylika konkatedralna usytuowana na skarpie nad jeziorem, wznoszenie budowli trwało od 1251 roku do II połowy XIV wieku. Trójnawowa świątynia o korpusie halowym z transeptem i dwiema wieżami od zachodu łączy elementy architektury katedralnej z formami charakterystycznymi dla architektury zakonów żebraczych; prezbiterium jest prostokątne bez obejścia. Wnętrze dzielone ośmiobocznymi filarami wspierającymi sklepienia gwiaździste. W trakcie budowy świątynia dwukrotnie niszczona była przez Prusów (1267, 1286), a w 1422 roku pożar zniszczył dachy i wymuszył wykonanie nowych sklepień. Północną wieżę zwieńczono w 1692 roku barokowym hełmem. Pożar w 1950 roku spowodował znaczne zniszczenia, odbudowę przeprowadzono w latach 1968–1971. Świątynię odwiedzili liczni polscy królowie — od Władysława Jagiełły przez Zygmunta III Wazę po Jana III Sobieskiego, który podarował kościołowi czaprak Kara Mustafy ze zdobyczy wiedeńskiej. We wnętrzu znajduje się bogaty zespół wyposażenia obejmujący gotyckie rzeźby z XV wieku, renesansowe stalle i nagrobki, barokowe ołtarze z obrazami Rubensa i Luki Giordana oraz epitafia biskupów.