Kościół pw. Świętej Trójcy

Kościół filialny wzniesiony w 1594 roku w stylu gotycko-renesansowym, powstały na miejscu drewnianej świątyni ewangelickiej z 1585 roku fundacji księżnej Sydonii Katarzyny. W 1654 roku przejęty przez katolików w wyniku kontrreformacji. Jednonawowa budowla na planie prostokąta z trójprzęsłową nawą, prezbiterium i przylegającą neogotycką wieżą z 1864 roku. Fasadę zwieńcza późnorenesansowy szczyt z 1659 roku. Wnętrze nakrywają kolebkowe sklepienia z głębokimi lunetami. Główny ołtarz, późnobarokowy, dwukondygnacyjny i kolumnowy, zdobią figury św. Teresy i św. Jadwigi oraz dziewiętnastowieczne obrazy F. Dobischowskiego. W prezbiterium i ołtarzach bocznych znajdują się obrazy świętych. Chór muzyczny z przełomu XVIII i XIX wieku wspierają trzy arkady. W wieży zawieszony dzwon fundowany przez księżną Elżbietę Lukrecję w 1641 roku. Po II wojnie światowej kościół ozdobiono polichromią.