Kościół pw. Świętej Klary

Gotycka, trójnawowa świątynia wzniesiona w drugiej połowie XIV wieku z cegły i kamienia, z wydzielonym trójbocznie zamkniętym prezbiterium i dwiema kaplicami dostawionymi od północy i południa. Po pożarze w 1539 roku została odbudowana; w latach 1819–1840 prowadzono prace restauracyjne, zaś w 1897 od zachodu dobudowano czterokondygnacyjną wieżę. We wnętrzu zachowały się renesansowe obiekty: ołtarz z 1614 roku fundowany przez Zofię Juliannę Dewitz z przedstawieniami Ukrzyżowania, Ostatniej Wieczerzy i Zmartwychwstania, ambona z 1593 roku ze złoceniami i chrzcielnica. Na ścianie zachodniej umieszczona jest XVIII-wieczna empora chórowa ze zdecydowanie późniejszymi, neogotyckimi organami z warsztatu P. Fürtwanglera z Hanoweru z drugiej połowy XIX wieku. Kościół zawiera również siedemnastowieczną emporę kolatorską oraz płyty nagrobne fundatorów.