Kościół pw. Najświętszej Marii Panny

Kościół klasztorny wzniesiony pierwotnie w 1652 jako murowana świątynia szpitalna, następnie przebudowany i rozwinięty w latach 1701–1740 dla bernardynów obserwantów. Układ wnętrza uformował się ostatecznie w latach 1735–1736 wraz ze wznoszeniem dwóch wież krytych miedzianą blachą i wykończeniem wystroju. Zespół zawierał trzy ołtarze: główny pod wezwaniem Matki Boskiej oraz boczne dedykowane św. Annie i św. Krzyżowi, uzupełnione później ołtarzem św. Józefa; w latach 1735–1737 pracował nad złoceniami malarz Jacek Uzdowski. Znaczne znaczenie dla kultu miały relikwie Krzyża Świętego oraz słynący łaskami obraz Cierpiącego Zbawiciela umieszczony w kaplicy Dobrej Śmierci (zwanej także kaplicą Matki Boskiej Pocieszenia) w 1752 roku. Kościół gościł pochówki szlachty i dobrodziejów konwentu, w tym członków rodziny Józefa Wybickiego. Po sekularyzacji klasztoru w 1827 budynek uległ zniszczeniu; przywrócono go katolikom w 1945 i zachował się zdewastowany do czasów współczesnych wraz z ozdobną barokową bramą wjazdową.