Bazylika Świętej Anny

Zabytkowy zespół kościelno-klasztorny franciszkanów na Górze św. Anny, pierwotnie gotycki kościół św. Jerzego z 1480 roku, przebudowany w 1665, 1781 i w stylu neobarokowym w latach 1957–1963. Od początku XVII wieku świątynia przechowuje słynącą cudami drewnianą rzeźbę św. Anny Samotrzeciej z około 1480 roku zawierającą relikwie świętej. W 1980 roku podniesiony do godności bazyliki mniejszej. Zespół klasztorny powstał w latach 1656–1659 jako drewniany, a następnie rozbudowywany w XVIII i XIX wieku, włączając murowany kompleks (1733–1749) z rajskim placem arkadowym (1768) i sygnaturką (1754). Niezwykły walor stanowią 33 kaplice kalwaryjskie z XVIII wieku rozmieszczone na wschodnich stokach góry, zaprojektowane przez Domenico Signę, z później dodanymi 14 stacjami Męki Pańskiej (1913–1916) oraz grotą lurdzką (1912–1913). We wnętrzu kościoła znajduje się sześć ołtarzy bocznych, neobarokowe sztukaterie i malowidła ścienne Josefa Mitschkego, a także neobarokowy prospekt organowy z 1992 roku. Sanktuarium przyciąga pielgrzymów od 1779 roku. Zespół kościelno-klasztorny oraz klasztor wpisane są na listę zabytków wojewódzkich.