Katedra Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wielkopolskim

Najstarsza świątynia Gorzowa Wielkopolskiego, wzniesiona u schyłku XIII wieku jako kościół miejski na planie pseudobazylikowego korpusu trzynawowego z wieżą przy elewacji zachodniej. Pierwotnie poświęcona Maryi Pannie i Jedenastu Tysiącom Świętych Dziewic, od 1537 do 1945 pełniła funkcję świątyni ewangelickiej. W 1489 dobudowano prezbiterium, w 1621 nadbudowano wieżę z barokowym hełmem. Po powrocie do Kościoła katolickiego w latach 1953–1956 dostosowano jej wnętrze do liturgii katolickiej. Ustanowiono ją katedrą 12 grudnia 1945; spoczywają w niej m.in. biskupi Wilhelm Pluta i Teodor Bensch. Przewodnią ozdobę wnętrza stanowi renesansowo-manierystyczny ołtarz główny w formie tryptyku z ok. 1600 roku, ozdobiony scenami Ukrzyżowania, ostatniej wieczerzy i sceną z Jonaszem; na belce tęczowej umieszczona jest późnogotycka Grupa Ukrzyżowania z XV wieku. Katedra posiada największe organy na ziemi gorzowskiej o 2300 piszczałkach oraz cztery dzwony z 1921 roku. W 2017 pożar uszkodził wieżę, a po naprawach świątynia została wznowiona w 2021.