Kościół pw. Świętego Idziego

Zabytkowy kościół filialny pw. św. Idziego w Inowłodzu, powstały w 1082 roku z fundacji Władysława Hermana, stanowiący wyjątkowy przykład wczesnoromańskiej architektury jedenastowiecznej. Świątynia składa się z cylindrycznej wieży zachodniej i jednoprzestrzennej prostokątnej nawy zakończonej apsydą na wschodzie; podobny układ spotyka się w hrabstwach wschodniej Anglii. Mury wzniesiono z płaskich ciosów piaskowca w niskie warstwy, częściowo w opus spicatum. Szczególnie cenny jest ornament plecionkowy ozdoby biforium w formie ósemki z wolutami. Po powstaniu nowego kościoła św. Michała w 1520 świątynia podupadła, zaś zniszczenia dotkliwe wylądowały na niej w okresie rozbiorów i wojen światowych. Rozległa restauracja z inicjatywy prezydenta Ignacego Mościckiego, przeprowadzona w latach 1936–1938 według projektu Wilhelma Henneberga, nadała jej obecny wygląd; koniec wieży wtedy podwyższono, a od zachodu wzniesiono emporę z przezroczami tryforijnym. Świątynia ponownie konsekrowana została 1 listopada 1938.