Kościół pw. Imienia Najświętszej Maryi Panny

Najstarsza świątynia Inowrocławia, sięgająca metryką końca XII wieku, wzniesiona najprawdopodobniej z fundacji księcia Leszka w drugiej połowie XII wieku. Orientowany, jednonawowy kościół murowany z ciosów granitowych z ceglanymi partiami z początku XIII wieku, o masywnym dwuwieżowym zachodzie. Pierwotnie połowiczną apsydę romańską zastąpiono w XIV wieku zamknięciem wielobocznym, a w XV–XVI wieku przebudowano w stylu gotyckim. Po zniszczeniu w pożarze 1834 roku pozostawał ruiną do rekonstrukcji z lat 1900–1902, kiedy to odtworzono romańską apsydę i przywrócono pierwotną formę stylową. Po zniszczeniach w 1945 roku ponownie poddany renowacji, a wnętrze zaaranżowano, eksponując surowość kamienno-ceglanych ścian. Od 2008 roku nosi rangę bazyliki mniejszej. Wyposażenie obejmuje gotycką rzeźbę Uśmiechniętej Madonny z lat ok. 1370–1380 (być może dzieło Mistrza Madonny ze Skarbimierza), barokową rzeźbę św. Szymona Apostoła oraz współczesną mozaikę w prezbiterium i organy z 2009 roku. Na ścianach zewnętrznych zachowały się średniowieczne ryty i płaskorzeźby o funkcjach apotropaicznych.