Bazylika pw. Świętych Erazma i Pankracego

Gotycka trójnawowa bazylika czteroprzęsłowa w Jeleniej Górze, wzmiankowana po raz pierwszy w 1303 roku po pożarze, odbudowana w XIV wieku i przebudowywana w XV–XVI stuleciach. Najstarsza i najważniejsza świątynia miasta. Trzy nawy o długości 56 metrów, nawa główna osiąga wysokość 24 metrów; charakterystyczne ostrołukowe obramienia drzwiowe i okienne, sklepienia krzyżowo-żebrowe i przypory. Renesansowa wieża o wysokości 52 metrów z początku XVI wieku, po pożarze w 1549 roku odbudowana, od 1736 zwieńczona barokowym hełmem. Wyposażenie obejmuje portal gotycki z XV wieku w prezbiterium, elementy renesansowe (m.in. stalle z 1595, ambona z 1591, nagrobki rycerskie i mieszczańskie), oraz bogatą barokowość — ołtarz główny norweskiego rzeźbiarza Thomasa Weißfelda, ołtarze boczne, chrzcielnicę, rzeźby drewniane, obrazy olejne, kaplicę Ukrzyżowania z 1721 i organy z 1706. Na zewnątrz barokowa kaplica grobowa, epitafia, płyty nagrobne, rzeźby barokowe na dziedzińcu oraz kolumna maryjna z 1712. Wpisana do rejestru zabytków. Od 2011 roku nosi tytuł bazyliki mniejszej.