Kościół pw. Matki Bożej Różańcowej

Barokowy kościół w Kamiennej Górze, pierwotnie ewangelicki kościół łaski pw. Trójcy Świętej, zaprojektowany przez architekta Martina Frantza na planie krzyża greckiego wzorem sztokholmskiego kościoła Katarzyny Wazówny. Kamień węgielny położono w 1709 roku, a konsekracja nastąpiła w 1720. Masywna, kilkuczłonowa bryła, zwieńczona czterospadowym mansardowym dachem, z kwadratową wieżą o cebulastym hełmie. Bogate pierwotne wyposażenie, wykonane przez znanych rzemieślników — organy Ignatiusa Mentzla z Wrocławia (1724), ołtarz Benjamina Gottlieba z Lubania (1725) oraz ambonę rokokową — w większości po 1945 roku wywieziono. Po II wojnie światowej, po wysiedleniu Niemców, świątynia przeszła na własność Kościoła katolickiego. Głęboką renowację prowadzono od 1958, a intensywniej od 1966 pod kierunkiem ks. Stanisława Książka. We wnętrzu wykonano polichromie Jana Molgi i Pawła Mitka przedstawiające Matkę Bożą Różańcową i postacie z polskiej historii. Kościół mógł pierwotnie pomieścić do 5 tysięcy wiernych.