Kościół pw. Świętego Józefa

Barokowa świątynia ufundowana w 1637 przez Jerzego Ossolińskiego i wzniesiona w latach 1643–1650 według projektu Wawrzyńca Senesa, czerpiącego z rozwiązań florenckich i rzymskich. W 1648 roku podniesiona do godności kolegiaty z proboszczem infułatem. Centrum budowli stanowi korpus na rzucie elipsy otoczony dwukondygnacyjnymi galeriami; od wschodu przylega prostokątne prezbiterium, od zachodu — kruchta z rokokową polichromią z 1781. Główna elewacja zachodnia wyróżnia się dwiema czworobocznymi wieżami na narożach, zwieńczonymi bębenem kopuły (datowanym na 1732) i balustradą z pięcioma późnobarokowymi posągami, w tym św. Józefa z Dzieciątkiem. Pod gzymsem prezbiterium znajduje się stiukowy fryz Jana Chrzciciela Falconiego z około 1647. Bogate wyposażenie reprezentuje styl rokoko: ołtarz główny sprzed 1758 z obrazem św. Józefa i rzeźbami świętych, ambona z 1758, chór z lat 1779–1787 ozdobiony herbem księcia Wojciecha Radoszewskiego, oraz organy z figurą Dawida. We wnętrzu znajdują się obrazy czterech Ewangelistów autorstwa Macieja Topolskiego oraz epitafia z XVIII i XIX wieku. Kościół otacza cmentarz z bramami i posągami Wiary i Nadziei, przy którym stoi dworek infułatów z drugiej połowy XVIII wieku.