Kościół św. Jerzego i św. Wojciecha

Kościół filialny powstały z przemiany średniowiecznej kaplicy św. Jerzego przy szpitalu joannitów; ufundowany w 1475 przez księcia ziębickiego Henryka I Podiebradowicza dla bernardynów i konsekrowany w 1479. Po zniszczeniach wojennych — pożarze w 1517 oraz wojnie trzydziestoletniej — bernardyni odbudowali świątynię w latach 1643–1665, zachowując gotyckie prezbiterium i nadając wnętrzu wystrój późnobarokowy ze sklepieniem kolebkowym. Po kasacie zakonu w 1810 świątynia pełniła różne funkcje (magazyn, kościół garnizonowy protestancki), a po II wojnie światowej powróciła do kultu katolickiego. Budowla jednonawowa z rzędem kaplic od północy, murowana z cegły, o wymiarach 50 m długości i 10 m szerokości, z baniastymi hełmami wież. Wyposażenie wnętrza jest współczesne — pierwotne nie zachowało się. Obok kościoła znajduje się barokowy klasztor z przełomu XVII i XVIII wieku.