Kościół pw. Świętego Stanisława

Neogotycki kościół trójnawowy z cegły na podmurówce kamiennej, wzniesiony w latach 1898–1904 według projektu Franciszka Przecławskiego, konsekrowany w 1910. Świątynia zastąpiła drewniany kościół z 1740 roku. Podczas II wojny światowej, 11 sierpnia 1944, Niemcy wysadzili minami wieżę i fronton; wieże częściowo odbudowano w 1947, a w latach 1989–1990 przywrócono im pierwotną wysokość 52 metrów. Wpisany do rejestru zabytków w 1988. Wnętrze wyposażone w cztery ołtarze z bogatym programem rzeźbiarskim oraz malarskim — między innymi figura św. Stanisława w ołtarzu głównym, rzeźby z XVIII wieku, obrazy olejne Złożenia do grobu i Zmartwychwstania w prezbiterium oraz obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z drugiej połowy XVII wieku w zakrystii. Wyposażenie kościoła (ambona, chrzcielnica, konfesjonały) pochodzi z początku XIX wieku. W latach 1995–2000 odnowiono ołtarz główny.