Konkatedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Bazylika konkatedralna wzniesiona w XIV wieku w stylu gotyckim jako pięcionawowa świątynia halowa, stanowiła główną świątynię miejską Kołobrzegu. Budowę rozpoczęto na początku XIV wieku, a pierwszą mszę odprawiono w 1321 roku; przez dwa wieki świątynię rozbudowywano i upiększano. Pod koniec XV wieku połączono dwie wieże boczne w jeden masywny blok wieżowy, nadając budowli monumentalny wygląd, który zachował się do współczesności. Od XVI wieku pełniła funkcję świątyni ewangelickiej, zaś po II wojnie światowej — przede wszystkim w wyniku zniszczeń wojennych — została odbudowana i w 1972 roku ustanowiona konkatedrą diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. W 1986 papież Jan Paweł II podniósł ją do godności bazyliki mniejszej. We wnętrzu zachowały się cenne gotyckie i średniowieczne dzieła sztuki: trzy drewniane ołtarze tryptyków z przełomu XV i XVI wieku, chrzcielnica brązowa z 1355 roku odlana przez Jana Alarta, gotycki siedmioramienny kandelabr z 1327 roku (jeden z pięciu na świecie), drewniane stalle rajców miejskich i kapituły z XIV i XV wieku, krucyfiksy gotyckie, świeczniki wiszące (żyrandole) z XV i XVI wieku oraz obrazy z XIV–XVII wieku, w tym późnośredniowieczne obrazy temperowe (Cnotliwa niewiasta z 1494, Rycerz na cmentarzu z 1492) i płaskorzeźby.