Kościół pw. św. Bartłomieja

Konińska fara reprezentująca przede wszystkim styl gotycki, o bazylikowej kompozycji trzech naw. Najstarsza część — zakrystia z II połowy XIV wieku — wzniesiona z piaskowca; ceglane nawy i kaplica pochodzą z XV wieku. Na początku XVII wieku dobudowano od południa renesansową kaplicę Najświętszej Maryi Panny z ośmioboczną kopułą i latarnią, a w XIX wieku kruchtę od północy. Świątynię kapitalnie remontowano w latach 1866–1872 oraz 1900–1910, kiedy to Eligiusz Niewiadomski wykonał polichromię i secesyjne witraże. Wnętrze wyróżnia się bogatym wyposażeniem: sklepienia sieciowe w prezbiterium i gwiaździste w nawach, barokowe ołtarze w nawach bocznych, monumentalne epitafia (epitafium Mikołaja Grochowskiego z 1570, marmurowy sarkofag Stanisława Przyjemskiego), gotycka figura Madonny z początku XVI wieku, monstrancja z XV lub XVI wieku, renesansowe stalle z intarsjami roślinnymi i zwierzęcymi, brązowe okucia drzwi wejściowych z XV wieku. Na terenie świątyni zachowały się również kamienny krzyż piaskowcowy wmurowany w ścianę zakrystii oraz XII-wieczny słup drogowy z okolic zamku. Od 1965 roku figuruje w rejestrze zabytków nieruchomych.