Kościół pw. Imienia Najświętszej Maryi Panny

Kościół orientowany, trójnawowy, halowy z wieżą od strony zachodniej, wzniesiony pierwotnie w stylu gotyckim około XIV wieku, wzmiankowany w 1401 roku. Najstarsze części — nawa główna i wieża — pochodzą z połowy XIV wieku. Po pożarze w 1670 roku gruntownie odbudowany w stylu barokowym; w dobie reformacji (od 1549) był w posiadaniu protestantów, którzy rozbudowali budowlę o nawy boczne z emporami, a w 1654 powrócił w ręce katolików. Wyposażenie wnętrza reprezentuje głównie styl barokowy — ołtarz główny z rzeźbami Antona Dorasila, ołtarz Matki Bożej Łaskawej z 1749 roku, fresk J.G. Lorenza na sklepieniu nawy. Na sklepieniu wieży zachowały się średniowieczne freski z połowy XV wieku przedstawiające Adorację Matki Boskiej. W murach epitafia renesansowe i barokowe, do kościoła przylega zespół barokowych kaplic grobowych z XVIII wieku z kutymi żelaznymi kratami.