Kościół pw. Najświętszego Salwatora

Zabytkowy kościół na Zwierzyńcu w Krakowie o bogatej, skomplikowanej historii sięgającej czasów wczesnego średniowiecza. Pierwsza wzmianka pisana pochodzi z 1148 roku; badania archeologiczne wskazują na powstanie pierwotnego kościoła w pierwszej połowie XII wieku, związanego tradycją ze św. Wojciechem. W 1183 roku przeszedł na własność norbertanek krakowskich. Świątynia wielokrotnie ulegała zniszczeniom i przebudowom — szczególnie podczas walk o Kraków w 1587 roku oraz podczas potopu szwedzkiego w 1656 roku. Obecny wygląd kształtował się przez XVII wiek za sprawą ksieni norbertanek, zwłaszcza Doroty Kąckiej i Anny Zapolskiej. Orientowany, jednonawowy kościół murowany z kamienia i cegły, z prezbiterium sklepionym krzyżowo i kryptą, od zachodu wieża pełniąca funkcję kruchty. We wnętrzu zachowały się cenne malowidła ścienne z początku XVI wieku przedstawiające sceny cudownego rozmnożenia chleba i ukrzyżowania, romańska kamienna mensa ołtarzowa, barokowe figury świętych, obraz Kacpra Kurcza z 1605 roku oraz czterogłosowy pozytyw organowy z 1859 roku. Na zewnątrz znajduje się kaznodziejnica z 1605 roku. Kościół otoczony jest cmentarzem zawierającym grobowiec sióstr norbertanek z 1837 roku oraz płyty nagrobne powstańców kościuszkowskich.