Kościół pw. Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej

Zabytkowy kościół trójnawowy należący do klasztoru Augustianów Eremitów na krakowskim Kazimierzu, zaliczany do najlepszych przykładów średniowiecznej kamieniarki w Polsce. Zespół klasztorny powstał z fundacji Kazimierza Wielkiego, który sprowadził augustianów z Pragi w 1342 roku; prezbiterium konsekrowano w 1378. Budowa korpusu nawowego trwała długo (zasadniczo do 1426), a kompleks przetrwał wiele nieszczęść — trzęsienie ziemi w 1443, powodź w 1534, pożar w 1556 oraz kolejne trzęsienie w 1786. W XIX wieku ocalił go ratunek przed bursą zaplanowaną w 1827 roku. Wnętrze zawiera pięcioprzęsłowe prezbiterium ze sklepieniem gwiaździstym, trójkondygnacyjny ołtarz główny z 1634 roku z obrazem Andrzeja Wenesty, późnorenesansowy nagrobek Wawrzyńca Spytka Jordana autorstwa Santiego Gucciego, barokowe obrazy Zachariasza Dzwonowskiego oraz XIX-wieczne organy (28-głosowe z 1896 i 9-głosowe z 1867). Przylęgająca gotycka kaplica św. Moniki pochodzi z ok. 1402–1422. Klasztor z wirydarzem i krużgankami zawiera zespoły fresków gotyckich i renesansowych, a także słynną gotycko-renesansową ikonę Matki Boskiej Pocieszenia, uważaną za najstarszy cudowny wizerunek maryjny w Polsce. Gotycka kaplica św. Doroty stanowi najstarszą część kompleksu.