Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski

Kościół filialny wzniesiony w XV wieku, murowany z kamienia polnego i cegły na planie prostokąta. Od zachodu przylega murowana wieża na planie kwadratu z ostrołukowymi blendami i spiczastym hełmem. W XVIII wieku przebudowano świątynię, poszerzając otwory okienne i dobudowując trzy kruchty od północy. We wnętrzu zachowały się XVIII-wieczny strop, barokowy ołtarz ze sceną Ukrzyżowania, ambona z baldachimem z 1714 roku oraz sakrarium z XV-wiecznymi dębowymi drzwiczkami, na których malowany jest temperą wizerunek Chrystusa Bolejącego. W posadzce prezbiterium wmurowane są trzy płyty nagrobne z XVI–XVIII wieku.