Kościół pw. Świętego Jana Ewangelisty

Gotycka konkatedra wzniesiona od ok. 1325 roku jako katedra diecezji pomezańskiej i farny kościół miejski, budowę ukończono w drugiej połowie XIV wieku. Ceglana, orientowana budowla składa się z pięciobocznie zamkniętego dwukondygnacyjnego chóru oraz wydłużonego pięcioprzęsłowego korpusu o charakterze pseudobazyliki, o długości 86 m, wysokości nawy głównej 21 m. Sklepienia prezbiterium i nawy głównej są gwiaździste z żebrem przewodnim. Od początku połączona z warownym zamkiem kapituły, wzmacniana funkcjami obronnymi — wysoka wieża oraz masywne wieżyczki schodowe przy prezbiterium. Na elewacji południowej zachował się obraz mozaikowy z 1380 roku przedstawiający męczeństwo św. Jana Ewangelisty oraz portret fundatora biskupa Jana I Möncha, wykonany prawdopodobnie przez mistrzów weneckich. We wnętrzu znajduje się gotyckie malowidło ścienne z przełomu XIV/XV wieku przebiegające wzdłuż ścian naw bocznych. Ze zmieniających się czasów zachowały się: malowany tryptyk ze sceną Ukrzyżowania z 1570, rzeźbiony ołtarz z ok. 1690, ambona z 1634, rzeźbione epitafia z XVII i XVIII wieku, kaplica grobowa Ottona Fryderyka von Groeben z nagrobkiem (ok. 1710–1728) oraz ewangelickie konfesjonały z 1716 autorstwa Józefa Antoniego Krausego. W latach 1862–1864 niemiecki architekt Friedrich August Stüler przeprowadził gruntowną modernizację przywracającą średniowieczny charakter — wzniesiono neogotycki ołtarz autorstwa rzeźbiarza Kocha z Poczdamu z obrazem Zmartwychwstania od Bernharda Plockhorsta, odbudowano zawalone sklepienie prezbiterium, witraże autorstwa firmy Oidtmann z Linnich (1864). Od 1993 konkatedra diecezji elbląskiej. Od 2018 zespół katedralno-zamkowy posiada status pomnika historii.