Kościół pw. NMP i św. Mikołaja

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja stanowi część zabytkowego zespołu klasztornego dawnego opactwa cystersów, pochodzący z XII–XIII wieku, gruntownie przebudowany w stylu barokowym w latach 1651–1743. Prace prowadzili wybitni architekci i artyści: Tomasz Poncino, Jerzy Catenazzi, Józef Bellotti (który stworzył ostateczny projekt wschodniej partii) oraz Pompeo Ferrari (który w latach 1728–1737 zamknął świątynię centralną kompozycją nawy głównej). Dynamiczna forma korpusu na planie wydłużonego prostokąta z trzema przenikającymi się elipsami zwieńczona jest 38-metrową kopułą. We wnętrzu zachowały się dzieła sztuki wysokiej rangi: ołtarz główny warsztatu Ernesta Brogera (1721), rozbudowana ambona (1735), stalle zakonne rzeźbione przez brata Adriana (ok. 1680) oraz bogaty program malarski autorstwa Adama Swacha, Jerzego Wilhelma Neunhertza i Łukasza Raedtke, ze spektakularnymi malowidłami w kopule przedstawiającymi Alegorię Tryumfu Bożej Mądrości. Kościół posiada również 22-głosowe organy Józefa Koeglera z 1734 roku. Całość konsekrowana została w 1743. Zespół uznany został Pomnikiem historii w 2009.