Sobór św. Aleksandra Newskiego

Sobór prawosławny wzniesiony w latach 1880–1884 w Łodzi, zaprojektowany przez architekta Hilarego Majewskiego i konsekrowany w 1884 roku przez arcybiskupa Leoncjusza. Świątynia powstała z inicjatywy komitetu utworzonego przez największych łódzkich fabrykantów (m.in. Karola Scheiblera, Izraela Poznańskiego, Edwarda Herbsta), którzy finansowali budowę jako wyraz lojalności wobec władz carskich. Od 1951 funkcjonuje jako sobór katedralny diecezji łódzko-poznańskiej. Cerkiew stanowi jeden z najoryginalniejszych pod względem architektonicznym przykładów świątyń prawosławnych Królestwa Kongresowego — zbudowana w stylu rosyjsko-bizantyjskim z elementami romańskimi, na planie ośmiokąta, z centralną kopułą na bębnie wspartą na czterech filarach, zwieńczona cebulastym hełmem, z bogatą kolorystyką i ornamentyką. Wnętrze wyposażone w trzyrzędowy dębowy ikonostas wykonany przez włoskiego artystę Camilii w Petersburgu z fundacji Poznańskiego, ozdobiony sześcioma ikonami w carskich wrotach oraz kompozycjami freskowymi — kopuła z gwiaździstym niebem, postaciami ewangelistów i metropolitów moskiewskich. Ikony w świątyni pochodzą głównie z petersburskiej pracowni Wasilija Wasiljewa, uzupełnione zabytkowym wyposażeniem z XVII–XVIII wieku.