Kościół pw. Świętego Jana Chrzciciela i Świętego Michała Archanioła

Wzniesiony w latach 1600–1610 dla bernardynów kościół w stylu późnorenesansowym, ufundowany przez miecznika pruskiego Severyna Zaleskiego i konsekrowany w 1613 roku. Budowla z cegły na planie prostokąta, otynkowana, wyposażona w charakterystyczną wieżę z cebulastym hełmem i latarenką. Wnętrze dzielą drewniane słupy, tworząc iluzję trzech naw.

Świątynia zawiera liczne zabytkowe elementy wyposażenia. Znajduje się w niej barokowy ołtarz główny z 1728 roku autorstwa Jerzego Dąbrowicza, renesansowa ambona oraz krucyfiks z XIV wieku. Najcenniejszym obiektem jest drewniany strop kasetowy nad nawą (22,2 x 11,8 m) ukończony w 1611 roku, którego autorem był Seweryn Dytlof. Strop pokrywa polichromia zawierająca cztery rzędy przedstawień figuralnych — scen z życia Chrystusa, Matki Bożej, Starego i Nowego Testamentu, postaci świętych i herb fundatora — oraz pięć rzędów dekoracji ornamentalnej. Stalle w prezbiterium również pochodzą z początku XVII wieku. W latach 1994–2002 przeprowadzono prace konserwatorskie zabytkowego stropu. Kościół figuruje w rejestrze zabytków.