Archikatedra Świętego Jana Chrzciciela i Świętego Jana Ewangelisty

Jeden z największych kościołów w Lublinie, pełniący funkcję archikatedry Archidiecezji lubelskiej. Wzniesiony przez jezuitów w latach 1586–1625 według projektów Jana Marii Bernardoniego i Józefa Bricca jako fundacja Bernarda Maciejowskiego, konsekrowany w 1604. Barokowa budowla, początkowo jednonawowa, przeszła wiele przeobrażeń: po pożarze 1752 roku odbudowano ją z nowym wyposażeniem, a w 1821 roku Antonio Corazzi zaprojektował nową fasadę w stylu klasycystycznym z sześciokolumnowym portykiem. Po kasacie jezuitów w 1773 pełniła różne funkcje, aż do 1805 roku, gdy podniesiona do rangi katedry. Po zniszczeniach II wojny światowej odbudowana, a w 1992 roku otrzymała rangę archikatedry. Wnętrze zdobią iluzjonistyczne freski Józefa Mejera z 1757 roku, XVII-wieczny ołtarz z czarnego drewna libańskiego ze złotymi rzeźbami świętych, barokowe obrazy Franciszka Lekszyckiego, a także słynny obraz Matki Bożej Płaczącej, z którego 3 lipca 1949 roku miały pojawić się łzy krwiste. Archikatedra zawiera także liczne dzieła sztuki przeniesione z kościoła św. Michała, w tym XIV-wieczną chrzcielnicę, Krzyż Trybunalski i monstrancje. Otwarte dla zwiedzających krypty zawierają szczątki zmarłych biskupów lubelskich. Przy archikatedrze stoi Wieża Trynitarska, dawna furtka klasztorna, przebudowana w XIX wieku w stylu neogotyckim, która obecnie mieści Muzeum Archidiecezjalne i dzwony, w tym największy lubelski dzwon Marię.