Kościół pw. Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika

Drewniana, orientowana świątynia zrębowa na planie prostokąta, wzniesiona w latach 1740–1744 przez księżną Eleonorę z Waldsteinów Czartoryską. Budowla została trzykrotnie remontowana (1782, 1829, 1856), a po powstaniu styczniowym zamknięta i przekształcona w cerkiew prawosławną; katolicy odzyskali ją po I wojnie światowej w 1917. W 2026 roku świątynia podniesiona została do rangi sanktuarium. Konstrukcja drewniana, wzmocniona lisicami i szalunkami, nakryta dwukalenicznym dachem gontem ze czworoboczną wieżyczką sygnaturką. Nawa przykryta stropem płaskim, prezbiterium pozornym sklepieniem kolebkowym. Wyposażenie stanowią trzy ołtarze barokowe z około 1740 roku, wśród których znajduje się obraz uważany za jeden z najstarszych wizerunków Serca Jezusa w Polsce.