Kościół parafialny pw. Świętego Bartłomieja

Neogotycki kościół jednonawowy wzniesiony w latach 1898–1901 jako świątynia protestancka na zlecenie pastora Franza Alberta Raucha, na miejscu starszej budowli, której zachowano wieżę i część południową. Po 1945 przejęty przez katolików. Budowla o prostokątnym planie z oszkarpowanym korpusem nawowym, dwuspadowym dachem i połączoną krużgankami kvadratową wieżą dzwonniczą z blaszanym hełmem. We wnętrzu drewniane sklepienia łukowe, kamienne chrzcielnice z XIV–XV wieku i z 1720 roku, późnobarokowy ołtarz główny z 1718 roku, ambonę z 1715 roku wykonaną przez królewieckich majstrów Johana Döbela i Isaaka Rigę, zdobioną figurami Mojżesza, Chrystusa i świętych, organy z 1901 roku z elbląskiej fabryki A. Terletzki i Ed. Wittek, trzy witraże z 1901 roku przedstawiające sceny biblijne oraz epitafium protestanckiego biskupa Jerzego von Venedigera.