Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Gotycki kościół parafialny o bogatej historii sięgającej XIII wieku, wzniesiony początkowo w końcu XIII wieku (prezbiterium), rozbudowany w drugiej połowie XV wieku (nawa i wieża). Świątynia, podniesiona do rangi kolegiaty w 1389 roku, wielokrotnie ucierpiała — spalona w 1640 roku, zniszczona uderzeniami pioruna w 1655 i 1781 roku, a wieża ponownie w 1864 roku. Murowany z cegły, pierwotnie orientowany, kościół przechował elementy gotyckie (sedilia z XIV wieku, opierające pilastry) oraz otrzymał barokowe przekształcenia w XVII i XVIII wieku. We wnętrzu znajduje się ołtarz główny z 1822 roku z obrazem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny autorstwa Petera Josepha Molitora, cztery dzwony (w tym renesansowy z 1522 roku), barokowa ambona z XVIII wieku, późnobarokowe ołtarze boczne oraz bogatą polichromię w kaplicach — odkryte w latach 2010–2021 fragmenty barokowych polichromii oraz średniowieczne epitafia inskrypcyjne z przełomu XIII/XIV wieku. Kościół wpisany do rejestru zabytków w 1958 roku, poddany gruntownej konserwacji i rekonstrukcji w latach 2019–2021, udostępniony zwiedzającym z możliwością bezpłatnych wizyt z przewodnikiem.