Kościół parafialny pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła

Barokowy kościół wzniesiony w latach 1720–1727 w Nysie dla zakonu bożogrobców, za sprawą biskupa Ludwika Franciszka von Neuburga. Architekturę projektowali Michał Klein i Feliks Antoni Hammerschmidt; budowla wzorowana na kościele św. Mikołaja na Małej Stranie w Pradze wyróżnia się trójprzęsłowym planem, dwiema czterokondygnacyjnymi wieżami nakrytymi baniastymi hełmami oraz dynamiczną fasadą zachodią z pilastrami i przyczółkiem z podwójnym krzyżem bożogrobców. Wnętrze o układzie emporowo-halowym zawiera niemal całe osiemnastowieczne wyposażenie: późnobarokowy ołtarz główny z marmuru i drewna lipowego autorstwa Filipa Christiana Bentuma, ambonę z płaskorzeźbą oraz rokokowy prospekt organowy Wilhelma Schefflera (1765–1766). Najbardziej znaczące są polichromie iluzjonistyczne na sklepieniach, namalowane w 1730 roku przez braci Tomasza Krzysztofa i Feliksa Antoniego Schefflerów z Monachium — arcydzieło późnego baroku przedstawiające Trójcę Świętą, scenę znalezienia Krzyża Świętego, starotestamentowe prefiguracje Chrystusa oraz freski w bocznych kaplicach i emporach ilustrujące teologię zbawienia. Kościół mieści również cykl obrazów Jana Melchiora Brandeisa i jest zwieńczony rokokową Kaplicą Bożego Grobu z kopią Grobu Bożego. Szczęśliwie przetrwał pożar Nysy w 1945 roku.