Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Barokowa bazylika trójnawowa wzniesiona w latach 1688–1692 z fundacji biskupa Karola Ferdynanda Wazy, zaprojektowana przez Andrzeja Quadro z Mediolanu pod kierownictwem Mateusza Kirchbergera i Michała Kleina. Pierwsza budowla sakralna jezuitów na Śląsku, konsekrowana w 1692 roku. Orientowana ze znacznym odchyleniem ku północy, z reprezentacyjną zachodnią fasadą podzieloną pilastrami i flankowaniem dwiema kwadratowymi wieżami, poprzedzoną portykiem. Wnętrze wyróżnia się połączonymi pod arkadami emporami nad kruchtą i bocznymi kaplicami. Sklepienia ozdobione geometryczną dekoracją sztukatorską i barokowymi malowidłami z przełomu XVII–XVIII wieku przypisywanymi malarzowi Karolowi Dankwartowi, przedstawiającymi apoteozę Matki Bożej i sceny z życia Jezusa. Ołtarz główny z 1691 zawiera późnogotycką dębową figurę Maryi; zachowało się srebrne tabernakulum z początku XVIII wieku autorstwa złotnika Jana Franciszka Hartmana. Kościół ucierpiał w pożarze podczas oblężenia miasta w 1807 roku.