Kościół odpustowy pw. Św. Anny

Drewniany kościół filialny wzniesiony w 1518 roku, konsekrowany przez biskupa wrocławskiego Jana Thurzo, należący do szlaku drewnianego budownictwa sakralnego. Świątynia zbudowana w konstrukcji zrębowej z prezbiterium zamkniętym trójbocznie, nakryta gontem, z wieżyczką na sygnaturkę. Niezwykłą cechą budowli jest sosna, której pień — odcięty z wierzchołka i konarem — podtrzymuje od XV wieku ołtarz główny; według tradycji pod drzewem dokonał się cud uzdrowienia w 1444 roku. Od czasów założenia kościół służy jako miejsce kultu św. Anny i uznawany jest za sanktuarium o charakterze cudów. W 1668–1670 dobudowano gwiaździstą część centralną, a następnie zakrystię. Gruntowne remonty przeprowadzono w 1873 i 1904 roku, a w XX wieku wykonano prace konserwacyjne. We wnętrzu znajduje się późnogotycka figura św. Anny Samotrzeciej. Kościół wpisano do rejestru zabytków w 1949 i 1978 roku, a w 2018 na listę pomników historii.