Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa

Kościół o bogatej historii, wzniesiony około 1370 roku jako gotycka, jednonawowa świątynia pw. św. Doroty z fundacji arcybiskupa Jarosława Bogoryi Skotnickiego. Po przejęciu dóbr opatowieckich przez generała Józefa Zajączka przebudowany w 1817 roku wg projektu Christiana Piotra Aigera. W latach 1905–1912 ponownie gruntownie przebudowany w stylu neogotyckim na projekt architekta Konstantego Wojciechowskiego; konsekrowany 26 czerwca 1912. Kościół otrzymał wówczas nowe wezwanie — Najświętsze Serce Pana Jezusa, nawiązujące do paryskiej bazyliki Sacré-Cœur. Budowla posiada trzy wieże — dwie strzeliste od wschodu i trzecią od zachodu. We wnętrzu trzynawowym znajduje się neogotycki drewniany ołtarz główny z rzeźbami autorstwa poznańskiego snycerza Nowakowskiego (ok. 1912), z centralną figurą Pana Jezusa i wizerunkiem Najświętszego Serca oraz postaciami patronów Polski. Wnętrze zdobią liczne witraże z pracowni S.G. Żeleńskiego z Krakowa, przedstawiające apostołów i świętych, ambona z płaskorzeźbami czterech ewangelistów, polichromia prezbiterium autorstwa Jerzego Wronowskiego (1937), oraz organy z pracowni Antoniego Adolfa Homana z Warszawy (od 1929). Zachowały się pozostałości średniowiecznego kościoła, w tym gotyckie okienko w murze i kamienna kropielnica. W podziemiach kaplicy św. Anny mieści się krypta grobowa generała Zajączka.