Kościół pw. Świętego Jana Chrzciciela

Gotycka bazylika trójnawowa, wzniesiona w czasach biskupa Hermana z Pragi (1338–1349), konsekrowana w 1379 roku pod wezwaniem Boga Wszechmogącego, Chwalebnej Dziewicy Maryi i św. Jana Ewangelisty, a w 1494 roku ponownie poświęcona ze zmienioną dedykacją na św. Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty. Od końca XIV wieku rozbudowywana o kaplice, ostatecznie osiem. Wzniesiona z cegły, orientowana, czteroprzęsłowa, bez wydzielonego prezbiterium, z wieżą o wysokości 45 metrów na planie kwadratu. Zewnętrzne ściany zdobią szeroki fryz z glazurowanej cegły (1390–1450) z płaskorzeźbami głów. Po pożarze w 1730 roku otrzymała barokowy wystrój wnętrza. Wnętrze kryje sklepienie wielogwiaździste oraz średniowieczne malowidła ścienne (XIV–XVI w.), w tym Koronację Najświętszej Maryi Panny (ok. 1380), Panny Mądre i Głupie (ok. 1420–1440) oraz św. Annę Samotrzeć (koniec XV w.). Wyposażenie to głównie barokowe i neogotyckie ołtarze: ołtarz główny z 1744 roku warsztatu Jana Chrystiana Schmidta, rokokowe ołtarze Matki Bożej Różańcowej (1761) i Świętej Rodziny (1764) oraz ołtarze o wcześniejszych datach (1617, 1646). Ambona barokowa z 1744 roku. Organy wybudowane w 1929 przez Bruno Goebela z Królewca liczą 46 głosów na trzech manuałach z pedałem, są jednymi z największych zachowanych na Warmii.