Katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Jedna z pięciu najstarszych katedr w Polsce, usytuowana na Wzgórzu Tumskim nad Wisłą. Pierwsza murowana świątynia powstała pod koniec XI wieku, po zniszczeniu przez Pomorzan w 1127 roku zastąpiono ją romańską bazyliką z XII wieku (konsekrowana w 1144), wzniesioną ze starannie opracowanych ciosów granitowych. Po pożarze w 1531 roku i zawaleniu się części budowli biskup Andrzej Krzycki zlecił wzniesienie całkowicie nowej renesansowej bazyliki (1531–1535) włoskim architektom: Bernardinusowi de Gianotisowi, Giovanniemu Ciniemu i Filipowi z Fiesole, którzy wcześniej pracowali na Wawelu — była to pierwsza renesansowa katedra na północ od Alp. W latach 1556–1563 dobudowano prezbiterium i dwie zachodnie wieże. Gruntowna klasycystyczna przebudowa fasady miała miejsce w latach 1784–1787 za sprawą biskupa Michała Poniatowskiego. W latach 1901–1903 Stefan Szyller przeprowadził całkowitą restaurację przywracającą XVI-wieczny wygląd; wtedy powstała także polichromia Władysława Drapiewskiego (1904–1916). Papież Pius X nadał katedrze w 1910 roku tytuł bazyliki mniejszej. We wnętrzu znajdują się bezcenne artefakty: kopia „Drzwi Płockich