Bazylika Kolegiacka Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Świętej Marii Magdaleny i Świętego Stanisława Biskupa

Barokowa bazylika kolegiata w Poznaniu, wzniesiona w latach 1651–1705 według projektów przypuszczalnie sprowadzonych z Rzymu, z udziałem architektów Bartłomieja Nataniela Wąsowskiego, Wojciecha Przybyłkowicza, Jana Poradowskiego i Jana Catenazziego. Konsekrowana w 1705, podniesiona do rangi bazyliki mniejszej w 2010. Trzynawowa, bazylikowa z transeptem, poprzedzona bogatą różową fasadą z białymi pilastrami i dwiema wieżami zwieńczonymi miedzianymi hełmami. Wnętrze stanowi przykład zaawansowanego baroku z wyjątkową dekoracją sztukatorską Jana Bianco z około 1700, polichromią Karola Dankwarta z XVIII wieku na sklepieniach (sceny z życia św. Stanisława Biskupa i Męczennika, św. Stanisława Kostki i św. Ignacego Loyoli) oraz polichromią z 1949 autorstwa Stanisława Wróblewskiego. Ołtarz główny projektu Pompeo Ferrariego zawiera obraz Szymona Czechowicza. Zespół dwunastu kaplic z ornamentacją w stylu barokowym zawiera między innymi średniowieczną rzeźbę Chrystusa Bolesnego z 1430 (typ ikonograficzny Vir Dolorum). Kościół posiada słynne organy Friedricha Ladegasta z 1876 roku (43 głosy, ponad 2600 piszczałek), przywrócone do pierwotnego stanu w latach 2000–2001, których dźwięk specjaliści wysoko oceniają. Koncerty organowe odbywają się regularnie w soboty i w sezonie letnim codziennie.