Kościół pw. Świętego Rocha

Kościół parafialny w Poznaniu o bogatej historii sięgającej XVI wieku. Pierwsza drewniana kaplica pod wezwaniem św. Rocha powstała przed 1615 rokiem; przy niej erygowano parafię w 1628 roku. Po spaleniu podczas potopu szwedzkiego franciszkanie konwentualni wybudowali nową świątynię murowaną w 1746 roku. Obecny kościół wznoszono od 1938 roku według projektu Franciszka Morawskiego, jednak budowę przerwała II wojna światowa. Po pożarze w 1945 roku prace wznowiono, kończąc je w 1946, lecz uroczyste poświęcenie odbyło się dopiero w 1995 roku. Świątynia o kompozycji nawy głównej z przylegającą od północy węższą nawą boczną, z kwadratową wieżą przechodzącą w ośmioboczną. Ołtarz główny i ołtarze boczne wykonane przez snycerza Stefana Petlińskiego w latach 1950–1954; na filarach arkadowego przejścia figury ewangelistów i Chrystusa Dobrego Pasterza tego samego artysty. Wyposażenie zawiera również ikonę Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, relikwiarz bł. Sancji Szymkowiak oraz witraże projektowane przez Janusza Bersza i wykonane przez Zygmunta Kośmickiego w latach 1961–1963. Organy pochodzą z ok. 1900 roku, przeniesione tu po II wojnie światowej. Od 2003 roku nosi miano sanktuarium błogosławionej siostry Sancji Szymkowiak.