Kościół pw. Świętego Wojciecha

Kościół na Wzgórzu św. Wojciecha w Poznaniu, po raz pierwszy wymieniony w 1244 roku, tradycyjnie łączony z misyjną działalnością św. Wojciecha. Pierwsza świątynia wzniesiona została około 1222 roku; obecny gotycki kościół pochodzi z XV wieku, rozbudowany w XVI wieku nawy boczne oraz szczyt. W 1634 roku dobudowano kaplicę św. Antoniego. Podczas remontu w 1911–1912 wnętrze otrzymało secesyjne polichromie Antoniego Procajłowicza oraz witraże według projektów Stanisława Wyspiańskiego i Józefa Mehoffera. Budowla uległa zniszczeniu w 1945 roku; odbudowana w latach 1946–1949. Pseudobazyklikowe wnętrze trójnawowe wyposażone w pięć zachowanych ołtarzy, w tym szafowy ołtarz w prezbiterium z XVI-wieczną rzeźbą wniebowzięcia z warsztatu Wita Stwosza, oraz obrazy barokowe, w tym przedstawienie Anioła Stróża przypisywane Krzysztofowi Boguszewskiemu. Przed kościołem stoi drewniana dzwonnica z przełomu XVI i XVII wieku — najstarsza drewniana zabytek miasta. Kościół jest również Poznańską Skałką, kryptą zasłużonych powstałą w 1923 roku, gdzie złożono prochy wybitnych Wielkopolan, wśród nich autora Hymnu Polskiego Józefa Wybickiego, kompozytorów Feliksa Nowowiejskiego i Tadeusza Szeligowskiego, oraz serce generała Jana Henryka Dąbrowskiego.