Kościół pw. Świętego Jana Chrzciciela

Średniowieczna fara pw. św. Jana Chrzciciela w Radomiu, erygowana przypuszczalnie po 1325 roku, tradycyjnie łączona z fundacją Kazimierza Wielkiego. Pierwotnie jednonawowa świątynia z cegły wzniesiona około 1360–1370 roku wzbogacona została w XV i XVI wieku kaplicami bocznymi, w tym ufundowaną w 1481 roku przez Jana Warcaba kaplicą różańcową oraz wzniesioną w 1630–1633 kaplicą późnorenesansową z fundacji Jana Kochanowskiego. Po zniszczeniach w początkach XIX wieku oraz zawaleniu się fragmentu sklepienia w 1752 roku kościół poddano gruntownej restauracji w latach 1817–1838, podczas której podwyższono ściany nawy i wieżę, nadając fasadzie wystrój neogotycki. Kolejna kompleksowa przebudowa nastąpiła w latach 1908–1909 według projektu Józefa Dziekońskiego. Z pierwotnej budowli zachowały się prezbiterium, północna ściana nawy z kaplicą różańcową i wieżą oraz kaplica Kochanowskich. Świątynia związana jest z pobytem św. Kazimierza Jagiellończyka w latach 1481–1483 oraz z chrztem błogosławionej Wandy Malczewskiej w 1822 roku. Polichromia wnętrza z 1972 roku, zaprojektowana przez prof. Wacława Taraczewskiego, nawiązuje stylowo do gotyckiego charakteru wnętrza.