Kościół rektoralny pw. Świętego Jakuba

Jeden z najstarszych kościołów ceglanych w Polsce, wzniesiony w XIII wieku (prawdopodobnie 1236) jako siedziba drugiego po Krakowie konwentu dominikańskiego w Polsce i jednego z najwcześniejszych w Europie. Przykład przejściowy między architekturą romańską a gotycką — orientowana, trójnawowa bazylika bez transeptu z wydłużonym prezbiterium, kryta drewnianym stropem, z cegłą ułożoną w układzie wendyjskim. Włączony w strukturę obronną klasztoru. Pod wpływem najazdu tatarskiego z 1260 roku, kiedy wymordowano 49 zakonników, świątynia stała się sanktuarium Męczenników Sandomierskich. Pierwsza kamienna świątynia na tym terenie mogła powstać wcześniej, fragmenty jej odkryto w 1990 roku. Prezbiterium zawiera sarkofag fundatorki z 1676 roku. Po pożarze z 1905 roku przeprowadzono gruntowną przebudowę na podstawie projektów Jarosława Wojciechowskiego, przywracając romańskie formy i dodając witraże Karola Frycza. Ołtarz i żyrandole projektował Wiktor Zin. Boczna kaplica Męczenników z lat 1603–1606 w stylu renesansowym zawiera rokokowy ołtarz z malowidłem Karola de Prevota oraz kamienną tablicę nagrobną fundatorki. We wnętrzu znajdują się epitafia, portrety świętych, figury dominikanów oraz pozostałości wczesnogotyckiej polichromii w zakrystii. Kościół przetrwał liczne konflikty zbrojne dzięki staraniom dominikanów i władz Sandomierza.