Kościół pw. Świętego Jana Chrzciciela w Skalbmierzu

Kościół o bogatej historii, wzniesiony w końcu XII lub na początku XIII wieku jako budowla romańska, przebudowany i wzmocniony w 1235 roku przez Konrada I Mazowieckiego. Po zniszczeniu przez Tatarów w 1241 roku odbudowany został w stylu gotyckim w XV wieku z zachowaniem fragmentów pierwotnego romańskiego obiektu — dwóch wież, części prezbiterium i dolnej partii jego południowej ściany. Budowę prowadzono w dwóch etapach: nawy w pierwszej połowie XV wieku, prezbiterium wydłużone u schyłku XV wieku. Murowany z kamienia, nieotynkowany, orientowany kościół ma nawę główną i boczne — każda z trzema przęsłami. Sklepienia naw z XVII wieku zachowały pierwotne żebra przyścienne gotyckie. Od północy przy prezbiterium stoją dwie czworoboczne wieże, podwyższone w II połowie XIX wieku z neogotyckimi hełmami. Na przełomie XV i XVI wieku dobudowano zakrystię i skarbczyk. Wnętrze o bogatym wystroju, głównie barokowym i rokokowym z XVII–XVIII wieku: główny ołtarz z 1908 roku wykonany na wzór spalonego w 1906 roku (obraz Aleksandra Mroczkowskiego z 1909 przedstawia Zwiastowanie), osiem barokowych i rokokowych ołtarzy bocznych, belka tęczowa z końca XVII wieku, wczesnobarokowe stalle z połowy XVII wieku przedstawiające sceny z życia świętego patrona, ambona z XVIII wieku, renesansowa ławka przełożonego z 1592 roku. Na ścianach prezbiterium napisy łacińskie z 1556 roku. W kościele obraz przypisywany Jakubowi Jordaensowi lub jego warsztatowi — „Pokłon Trzech Króli”.