Katedra pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Monumentalna trójnawowa bazylika wybudowana w latach 1893–1899 według projektu architekta warszawskiego Karola Kozłowskiego, konsekrowana w 1910. Od 1992 pełni funkcję katedry diecezji sosnowieckiej, a od 2000 nosi tytuł bazyliki mniejszej. Świątynia na planie krzyża łacińskiego łączy styl neoromański z elementami neogotyckimi; jej sylwetkę zdominowuje potężna cegłana wieża z neogotyckim hełmem. Wnętrze rozwiązane jest trójstrefowo z arkadami międzynawowymi, tryforiami i sklepieniami krzyżowo-żebrowymi; na przecięciu naw znajduje się kopuła na pendentywach. Wyposażenie świątyni wykonane głównie do 1910 roku obejmuje neomanierystyczny ołtarz główny (kopię krakowskiego ołtarza) z obrazem Tetmajera, neoromańską ambonę rzeźbiarza Pawła Turbasa, neobarokowe ołtarze boczne oraz stacje drogi krzyżowej. Najcenniejszym elementem jest młodopolska polichromia Włodzimierza Tetmajera i Henryka Uziembły (1904–1906) pokrywająca 3164 m² ścian i sklepień. Witraże pochodzą z lat 1932–1938 z krakowskich Zakładów Witraży S. G. Żeleńskiego, a dwa znaczące witraże w transepcie projektu Tetmajera przedstawiają Stygmatyzację i Zwiastowanie. Katedra jest wpisana na listę zabytków.