Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata

Kolegiata gotycka w Stargardzie, jedna z najznakomitszych świątyń gotyckiego basenu Morza Bałtyckiego i cenny zabytek Pomorza Zachodniego. Wzniesiona etapowo od końca XIII do XV wieku na miejscu drewnianej świątyni z 1242 roku. Początkowo halowy kościół bezwieżowy (lata 1292–1324) pod kierunkiem Hinricha Brunsberga ze Szczecina przekształcono w bazylikę z wieżami oraz bogatym wieńcem kaplic. Murowana z cegły budowla o długości 77,5 metra zawiera trzy nawy z prezbiterium otoczonym ambitem i galerią tryforiową — rzadkością na tym terenie. Znacznie uszkodzona pożarami w 1635 i 1945 roku, odrestaurowana i regotyzowana w XIX wieku, ponownie konsekrowana w 1957 przez kardynała Wyszyńskiego. Wieża północna o wysokości 82,6 metra zajmuje piąte miejsce w województwie. Wyposażenie obejmuje barokowy ołtarz główny z 1663 roku z obrazami Heinricha Redtela, amboną z 1683 roku oraz średniowieczne polichromie w kaplicach — scenach z Księgi Rodzaju, Sądu Ostatecznego, Zaśnięcia Maryi i Narodzin Jezusa. Osiem witraży z 1911 autorstwa Linnemana z Frankfurtu nad Menem oraz rzeźby gotyckie (reliefowe strefy kapitelowe, ceramiczne głowy na elewacjach) dopełniają artystyczne bogactwo świątyni. W 1995 podniesiona do rangi kolegiaty, w 2010 uznana za pomnik historii. W latach 2020–2023 przeprowadzono gruntowny remont elewacji, posadzek, polichromii oraz instalacji.