Cerkiew pw. Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy

Monaster męski założony przed 1497 przez Aleksandra Chodkiewicza, pierwotnie w Gródku, a od około 1510 w Supraślu. Główna cerkiew Zwiastowania wzniesiona od 1510 r., wyświęcona w 1511 przez metropolitę kijowskiego Jonasza III. W XVI wieku monaster stał się jednym z najważniejszych ośrodków prawosławnych I Rzeczypospolitej, porównywalnym prestiżem z kijowską ławrą Peczerską. Utrzymywał szerokie kontakty z monasterami ruskimi, serbskimi, bułgarskimi i greckim, czego wyrazem była dekoracja malarska cerkwi wykonana przez ikonografów serbskich i bliskie więzi z wspólnotami słowiańskiego Południa. Monaster posiadał znaczną bibliotekę (200 ksiąg w 1557 r., 587 w 1645 r.) oraz działające skryptorium zajmujące się kopiowalaniem i kompilacją rękopisów. Szczególnym kultem cieszył się przechowywany w klasztorze Supraski obraz Matki Bożej, uważany za cudotwórczy. Po unii brzeskiej monaster odmówił przyjęcia jej postanowień i pozostał w jurysdykcji prawosławnej do 1635 roku. W okresie administracji unitów (do 1824) bazylianom zawdzięcza znaczną rozbudowę kompleksu oraz funkcjonowanie drukarni wydającej księgi liturgiczne dla Kościoła unickiego. Po przejęciu przez Rosyjski Kościół Prawosławny (1824) funkcjonował jako monaster prawosławny do 1915 roku. Główna cerkiew została wysadzona w powietrze przez Niemców w 1944 roku. Od lat 80. XX wieku zabudowania przekazywane są i remontowane przez Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny. W 2023 roku monaster uznany został pomnikiem historii.