Katedra św. Stanisława i św. Wacława

Późnogotycka, trzynawowa bazylika wzniesiona od 1330 roku na polecenie księcia Bolka II Świdnickiego, z późniejszymi rozbudowami w XV i XVI wieku. Dominującą cechę stanowi wieża zachodnia o wysokości 101,21 m, najwyższa na Śląsku i szósta w Polsce, zwieńczona ośmiobocznym hełmem z figurami świętych. Fasadę ozdabiają cztery portale z piaskowcowymi rzeźbami oraz figurą św. Anny Samotrzeciej. W XIV wieku zniszczona pożarem, w latach 1644–1776 pozostawała w posiadaniu jezuitów, którzy dokonali znacznej barokizacji wnętrza. Katedra zachowuje niezwykle bogate wyposażenie: barokowy ołtarz główny Johanna Riedla ze sceną Matki Bożej z Dzieciątkiem pod baldachimem, ambonę wyrzeźbioną przez tegoż artystę w 1698 roku, średniowieczny gotycki poliptyk z 1492 roku ze sceną Zaśnięcia Maryi (prawdopodobnie ucznia Wita Stwosza), realistyczną Pietę z ok. 1420 roku, rzeźby świętych w kolumnowych niszach, obrazy olejne z XVII wieku oraz wielkie organy zdobione „Orkiestrą Niebiańską”.