Kościół Pokoju w Świdnicy

Największa drewniana barokowa świątynia w Europie, wzniesiona w latach 1656–1657 na terenie księstwa świdnicko-jaworskiego na mocy traktatu westfalskiego kończącego wojnę trzydzestoletnią. Projekt autorstwa wrocławskiego mistrza Albrechta von Saebischa, budowę realizował świdnicki cieśla Andreas Kaemper. Konstrukcja szachulcowa na planie krzyża greckiego mierzy 44 m długości i 30,5 m szerokości, mogła pomieścić 7,5 tys. osób na pięciu piętrach empor. Od 2001 roku wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w 2017 ustanowiona pomnikiem historii. Wyposażenie reprezentuje wysoki standard artystyczny: barokowa ambona Gotfrieda Augusta Hoffmanna z 1729 roku ze scenami biblijnymi i rzeźbami alegorii, ołtarz główny tego samego artysty z 1752–1753 z bogata symboliką teologiczną, zabytkowe organy barokowe z lat 1666–1669 oraz współczesne z 1909 roku. Stropy ozdobione malowidłami z lat 1694–1696 ilustrującymi sceny z Objawienia św. Jana, empory pokryte 78 wersjetami biblijnymi i 47 scenami alegorycznymi, liczne epitafia szlacheckie, chrzcielnica z 1661 roku, bogate rzeźby i malowidła balustrady. Kościół służy jako miejsce ekumenicznego pojednania, gościł m.in. premiera Tadeusza Mazowieckiego i kanclerza Helmuta Kohla w 1989 roku oraz Dalajlamę XIV w 2016 roku.