Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego

Szczecińska świątynia o gockich korzeniach, której pierwsze wzmianki pochodzą z 1445 roku, kiedy to powstała jako filia kościoła w Ustowie. Pierwotnie gotycka budowla, umiejscowiona na skarpie i otoczona murem obronnym, od czasu reformacji do 1945 roku służyła jako kościół protestancki. Została zniszczona przez Szwedów w 1632 roku, a następnie dwukrotnie odbudowywana, tracąc przy tym pierwotny wygląd. Podczas II wojny światowej ponownie uległa zniszczeniu, szczególnie jej część wschodnia. Odbudowa miała miejsce w latach 1972–1973 pod kierownictwem proboszcza Tadeusza Jaszkiewicza. Kościół ma formę jednonawową bez sklepień, z pięciobocznym zamknięciem od wschodu i wieżą od zachodu. Wystrój to profilowany gzyms cokołowy, płaskie lizeny w pięcioboku oraz bogaty portal z charakterystyczną alternacją glazurowanych i zwykłych cegieł przemieszanych z kamieniami narzutowymi. Parafia przyjęła wezwanie św. Maksymiliana Kolbego w 1977 roku.