Kościół świętego Jana Ewangelisty

Gotycki kościół pofranciszkański w Szczecinie, jedyny zachowany obiekt dawnego franciszkańskiego kompleksu klasztornego. Franciszkanie osiedlili się w mieście około 1240 roku za sprawą księcia Barnima I. Pierwotnie drewniana budowla została zastąpiona małą ceglaną świątynią, przebudowaną w XIV wieku (korpus nawowy z lat 1350–1360, więźba dachowa z 1369–1370) w trójnawową halę z wirydarzem i trzyprzęsłowym chórem. W 1410 dobudowano kaplicę maryjną, w XV wieku — dziesięć kaplic między szkarpami. Po opuszczeniu klasztoru przez zakonników w 1525 roku kościół przejęli parafianie, którzy w większości przyjęli reformację. Przez wieki pełnił różne funkcje — świątyni ewangelickiej, szpitala, magazynu. Znaczące zniszczenia datują się z czasów szwedzkiego najazdu (1678) oraz okupacji francuskiej (1806–1813). Konserwacja przeprowadzona przez prof. Hugo Lemckego w latach dwudziestych XX wieku uchroniła obiekt przed ruiną. Po II wojnie światowej, odrestaurowany w latach 1957–1958, powrócił do funkcji sakralnej. Halowa architektura bez ambitu, ze zmienioną sygnaturką zamiast wieży, zawiera unikalne gotyckie detale kamieniarskie — wsporniki łuku tęczowego w kształcie mnichów, średniowieczne epitafium z 1378 oraz cenne polichromie z XV i XVI wieku, przedstawiające sceny biblijne i ornamenty roślinne. Wyposażenie współczesne — ołtarz zaprojektowany przez Jana Piaseckiego. Kościół dysponuje barokowymi organami z drugiej połowy XVIII wieku z Mazowsza. Wpisany do rejestru zabytków.