Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Tarnowie

Barokowy kościół konwentualny bernardynów wzniesiony w latach 1752–1776 z fundacji Barbary i Pawła Sanguszków na terenie Tarnowa. Powstał na miejscu wcześniejszej drewnianej świątyni, pierwotnie służącej klasztorowi sióstr bernardynek założonemu w XVI wieku. Po kasacie konwentu w 1781 roku ojcowie bernardyni zajęli opuszczone obiekty w 1789. Jednonawowa, orientowana budowla murowana, posiada węższe prostokątne prezbiterium i ośmioboczną wieżyczkę. Wnętrze nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Wyposażenie stylowo jednorodne — barokowe i neobarokowe — z wiekowym ołtarzem głównym zawierającym barokowy krucyfiks oraz malowidłami przedstawiającymi Matkę Bożą i św. Jana Ewangelistę.